Bijna alle foto’s kennen een verhaal, en Dinie kan er prachtig over vertellen. Ze is inmiddels 71 jaar, en
ze heeft in haar leven ook niet stil gezeten…via allerlei studies van MBO naar HBO heeft zij uiteindelijk lang in de pleegzorg gewerkt. Zelfs na haar pensioen viel ze nog wel eens in, ook omdat ze er plezier aan had. Ze merkt dat ze het soms een beetje mist, de reuring van het werk, de collega’s, gezien worden en nuttig zijn…

Een van de eerste vragen die ik Dinie tijdens ons gesprek stelde was hoe het nu met haar gaat, en ze zei dat het nogal op en af ging… ‘Het helpt me om bezig te blijven’, zei ze moedig, ‘en er is genoeg te doen’. Ze is bezig om de bezittingen van Herman uit te zoeken, en ze leert (dankzij haar kleinzoon) de Herman Nijhof website te beheren. ‘En soms’, zei ze, ‘laat ik de boel de boel en ga ik met mijn campertje er gewoon even lekker tussenuit’.

Het is een klus voor haar geweest om uit de oneindige hoeveelheid materiaal tot een keuze te komen voor deze Mozaïek-tentoonstelling, en ik hoop voor Dinie dat het enigszins heeft bijgedragen aan de verwerking van het grote gemis van haar partner… De expositie is in ieder geval met veel zorg en liefde samengesteld en vormt een indrukwekkende hommage aan een bijzondere man met een goed oog voor het juiste moment. Beslist de moeite waard om te gaan kijken! De expositie loopt van 6 januari tot 27 februari, in de Mozaïek.